Zondag 22 maart: Rafting bis in Baños

Vandaag dus terug gaan raften met Enrique, Adriana, Nikki en Eleni.

We zijn met veel te veel: er is ook een groep van 18 vrouwen, hoofdzakelijk uit Denemarken.

De gidsen zijn opgefokt en hebben precies speed gesnoven (al weet ik niet hoe dat voelt).

Vandaag is het een niveau 4: moeilijker dan gisteren dus, en met weinig rustige stukken.

4 van de 8 rafters klaar voor de strijd…van links naar rechts Eleni, nerd alert, Adriana en Enrique.

Ik zit wederom links vooraan op mijn vertrouwde plek. En we oefenen op het droge…

oefenen op het droge…. in de rivier kan je je geen vergissingen veroorloven…

En dan het kolkende water in: genieten!!!!

al die willen te kapren varen, moeten mannen met baarden zijn…

Om niet in het water te vallen tijdens het roeien (je zit immers op de zijkant van de boot), moet je 1 voet stevig vasthaken onder een touw in de boot…

hier zie je onze boot gedeeltelijk verdwijnen, terwijl wij een grote golf raken…het is belangrijk om dan volle kracht voorwaarts te roeien, zoniet kantel je…

Veel te snel komen we aan op onze bestemming… Ik vond het opnieuw veel te zalig!!!

Zaterdag 21 maart: rafting in Baños

Op tijd opgestaan want om 9 uur ga ik raften!

Ik heb een kater en ben moe, want ik ben te lang blijven plakken.

In de bus op weg naar de rivier waar we gaan raften, ben ik het reizen een beetje beu. Ik zit als enige gringo tussen een familie van Ecuadorianen uit Guayaguil. En ik heb geen zin om te babbelen…

Na een uur rijden maken we ons klaar om te gaan raften. De pater familias vraagt mij vanwaar ik ben.

Ik zeg dan dat ik Guayaguil meer apprecieer dan Quito. Fier als een pauw troont hij mij mee en stelt hij mij voor aan alle familie en vrienden… Dat was een goede move… En telkens zegt hij dat ik de eerste persoon ben die Guayaguil een leukere stad vind dan Quito!

Guayaguil heeft volgens mij ten onrechte een slechte naam: onveilig, vuil,..

We varen met 2 boten: 1 avontuurlijke boot waar ik in zit, samen met de pater familias, één zoon en een neef. En een iets rustigere boot.

De rivier ziet er vrij rustig uit.

Tot we eraan beginnen. Ik zit vooraan links en zie muren van water op mij afkomen. Indrukwekkend! Voor de kenners: het is een rafting niveau 3 met stukken niveau 4.

Als je in een golf van water terechtkomt, moet je hard roeien, anders heeft de boot niet genoeg kracht om door de golf te breken. En dan slaat de boot om.

En omdat ik vooraan zit, vang ik als eerste alle water op.

En dan beland ik in het water en oefenen we hoe ik terug in de boot kan geraken. Niet evident. En de gids doet ook de hele boot kantelen.

Ik vind raften zalig en geniet van de rivier!

Na 2 uur komen we moe maar vermoeid aan.

En daarna verse forel. En ik babbel honderuit met de familie… Hoe mijn humeur toch kan veranderen.

‘s ochtends slecht gezind en daarna zo een leuke dingen gedaan! Rafting is super!!!!

In de slaapzaal geraak ik aan de praat met Eleni (Zwitserland), Nikki (Duitsland), en Adriana (Roemenië).

We gaan samen iets eten en belanden opnieuw in dezelfde discotheek als gisteren. En daar kom ik Enrique, een Portugees die ik op de Galapagos ontmoette, opnieuw tegen…

Gringoland is een kleine wereld!

Morgen gaan we samen raften!!!!!!! Joepie!

Vrijdag 20 maart: Riobamba-Baños

Ik neem de bus naar Baños…

<!– @page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } –>

Baños ligt op slechts 1800 meter in een vallei, met veel warmwaterbronnen, watervallen en canyons. Bovendien heeft Baños een speciaal klimaat: enerzijds het klimaat van de hoogvlakte, anderzijds het klimaat van het regenwoud.

Ik vind een leuk hotel, met een slaapzaal voor 6 personen.

‘s avonds raak ik aan de praat met wat Engelsen en Amerikanen. En gaan we op stap in het centrum…

Leuk!

maandag 23 maart: Baños-Latacunga

<!– @page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } –>

Om 8.15 opgestaan om samen met Nikki naar de warmwaterbaden van Baños te gaan. ‘s ochtends is het rustiger en zijn er quasi geen gringo’s (enkel wijzelf!).

Er zijn meerdere openluchtbaden: 1 koud bad, 1 bad van bijna 50 graden en 1 bad van 40 graden. Na een vulkaanuitbarsting in 1949 droogde de warmwaterbron op. De bevolking van Baños ging daarna op processie met de maagd Maria en… de bron gaf terug warm water…

een vrouw op de markt in Latacunga…

Om 11 uur neem ik de bus naar Latacunga. Ik ga van daaruit een toer in de bergen maken, met als hoogtepunt de Quilotoa krater…

In Latacunga eet ik een bijzonder lekker middagmaal en geraak ik aan de praat met 3 Ecuadorianen. Altijd leuk…

Daarna neem ik de bus naar Tigua, in de bergen.

Het landschap is prachtig. Ik stap uit in de middle of nowhere, op zoek naar een slaapplaats (ik weet dat die er is, volgens de Lonely Planet). Ik kom terecht in een mooie gerestaureerde hoeve. En ik krijg een dure maar mooie kamer, waar ik mijn batterijen letterlijk en figuurlijk kan opladen!

 

Donderdag 19 maart: mijn eerste bergwandeling

Slecht geslapen (door de hoogte?) en om half zeven bovendien gewekt door het alarm van de TV, dat ik niet heb opgezet.

Na een snelle douche (het water is veel te warm, en dat is toch lichtjes beter dan koud water), geld afhalen, koffiekoeken kopen, zoek ik een bus richting Quito.

Na 30 minuten moet ik onderweg uitstappen voor mijn bergwandeling…

En daar sta ik dan, midden in een prachtig landschap met links van mij de Chimborazo-vulkaan. Spijtig genoeg in mist gehuld…

  Met 6.257 meter de hoogste berg van Ecuador. En de berg die het verst verwijderd is van het middelpunt van de aarde, omdat de evenaar het verst van het centrum van de aarde ligt. (De Everest ligt op 28 graden noorderbreedte).

de berg die ik vandaag NIET  zag

Ik wandel rustig op een halfverharde weg, en groet onderweg de landbouwers die hun koeien aan het melken zijn…

Onderweg geraak ik aan de praat met 2 meisjes die op het platteland werken: ze telen bonen, aardappelen (veel meer soorten dan in België) en doen aan veeteelt..

Ik kom in een dorpje aan waar ik meteen omringd wordt door de kinderen. Ik geraak met hen aan de praat en dan dansen ze een of andere lokale dans.

 de hoogste dans die ik ooit zag: op 3800 meter

De kinderen snotteren allemaal en zien er niet echt gezond uit. Het is dan ook een hard klimaat, moeilijk bereikbaar, met veel armoede.

Een kind vraagt mij of ik rijk ben. Ik steek dan maar mijn lesje af, in België verdienen mensen meer, maar het leven is ook veel duurder. Maar eigenlijk moet ik gewoon toegeven: ja, ik ben rijk vergeleken met deze kinderen.

En dan trek ik fotos en vragen ze hoeveel mijn fototoestel kost. Ik onderschat de prijs een beetje en zeg 200 dollar. Hier bijna een maandloon…

De meeste leraars van de school komen uit Riobamba en ik vraag hen of ze met vrijwilligers werken om Engelse les te geven. Ik beloof hen dat ik aan de organisatie Yanapuma zal vragen om hen eens te bezoeken en om vrijwilligers te vinden.

Ik krijg zin om weer Engelse les te gaan geven, maar zeg toch vriendelijk nee.

De school zoekt ook nieuwe computers, en vragen of ik daarvoor geen geld heb. Ik antwoord nee en zeg hen dat het voor mij persoonlijk belangrijk is dat ze zelf de computers betalen (of toch een groot deel ervan).

Zoniet schep je afhankelijkheid van ngo’s en beseffen de mensen niet hoeveel computers kosten. En als het echt belangrijk is voor hen, kan bijvoorbeeld elke ouder 5 dollar investeren voor hun kind. Op dat punt ben ik vrij onverbiddelijk. De bedoeling van hulp is toch ook dat ze tijdelijk is en dus lijkt het mij belangrijk dat ze zelf prioriteiten bepalen en daarin zelf ook investeren.

Ik kom eens te meer tot het besluit dat  investeren in goed basisonderwijs de beste manier is om uit de armoede te geraken. Op lange termijn weliswaar. Maar dan moet je leraars goed opleiden en goed betalen en daar is geen geld voor. En veel kinderen werken op het platteland om geld te verdienen… En het is dus geen eenvoudig verhaal…

enkele schoolkinderen met links een leerkracht en rechts de directeur

Blijkbaar is er een bus die vanuit dit dorpje terug naar Riobamba gaat. Ongelooflijk, op zo een slechte wegen.

Moe, maar tevreden over mijn tocht keer ik per bus samen met enkele leerkrachten terug naar Riobamba. Het was weer een onverwachte dag!

woensdag 18 maart: busreis naar Riobamba

Ik neem afscheid van Cuenca: de mooiste, properste, goedkoopste en vriendelijkste stad van Ecuador…

‘s ochtends op mijn gemak naar de busterminal, waar ik zoals gewoonlijk in 33 seconden een busreis versier naar Riobamba… 8 dollar voor 6 uur bus.

De bus is vrij leeg als we vertrekken. Rarara wat gebeurt er dan?

1. de bus vertrekt niet
2. de bus vertrekt gewoon
3. de bus rijdt tourtjes om passagiers te ronselen…

het antwoord: diez menos siete…

de bus is nieuw en heeft dus een onzekere toekomst… vooral de ophanging krijgt het onderweg hard te verduren.

Ik bewonder de prachtige Andes landschappen, hoewel er soms een erwtensoep mist hangt.

Ik drink nauwelijks iets onderweg, omdat ik anders naar het toilet moet. Er is wel een toilet in de bus, maar de bus schokt  zo dat ik niet weet of dat een betere optie is.

Uiteindelijk maak ik gebruik van de sanitaire stop van een non om ook mijn slag te slaan…

Om 4 uur in de namiddag kom ik met een leger dan lege maag aan in Riobamba. ik storm de eerste keet binnen en ben daarna een tevreden man.

Na mij gesetteld te hebben in mijn hotel, op zoek naar een goede trekking tour.

De eerste touroperator probeert mij een mountainbike tour aan te smeren die tot 5000 meter gaat. Ik zeg dat ik nog niet aangepast ben aan de hoogte, en dat wimpelt hij af door te zeggen dat mensen uit Guayaguil die tour ook gedaan hebben. 

Hetzelfde als zeggen dat roken geen kwaad kan omdat sommige rokers 100 jaar worden…

Riobamba ligt op 2700 meter hoogte en ik wil eerst wat wandelen tot 4000 meter vooraleer zware hoogtes te proberen.

het blijkt verder laagseizoen te zijn zodat ik nergens een tour vind tegen een aanvaardbare prijs.

Uiteindelijk vind ik een berggids, die mij een wandeling aanraadt om te acclimatiseren. Tussen 3000 en 4000 meter. Ik ben blij dat ik gratis een goed advies krijg. En heb zin in de bergen.

‘s avonds geniet ik van een uitstekende pizza terwijl ik opnieuw naar de Copa Libertadores kijk: Boca Juniors-Guaraní…

dinsdag 17 maart: Copa Libertadores

Vanavond ga ik naar de voetbalmatch Deportivo Cuenca-Deportivo Táchira (Venezuela).

Altijd leuk om in een ander land voetbal te zien. Het is een match voor de Copa Libertadores, het zuidamerikaanse equivalent van de Champions League…

Best een belangrijke match dus en om half zes begeef ik mij naar het station…

De match begint op tijd, een klein wonder hier. En gelukkig wint Cuenca vlot met 3-1… 

enkele observaties:

• technisch vaardige spelers…
• ik mis de herhalingen op tv…
• ondanks een steenkoud station, zitten er toch mensen in t-shirt
• de zuid amerikanen zijn vuriger dan Europeanen… en roepen nog heviger op scheidsrechter en spelers
• de pauze wordt gebruikt om in zeven haasten een maaltijd naar binnen te schrokken…
• overal verkopers: en dus kan je vanuit je luie stoel chips kopen… zalig..

Maar dit is nog maar de groepfase: Cuenca moet nog thuis spelen tegen het argentijnse Boca Juniors (met Riquelme) en uit tegen het Paraguayaanse Guaraní….

Morgen ga ik naar Riobamba, een paradijs  voor klimmers…

maandag 16 maart: Cuenca

Heerlijk geslapen, in een zalig tweepersoonsbed…

 

Een eerste verkenningsronde door Cuenca, geeft mij een aangenaam gevoel. Het is een mooie historische stad, met veel groen en rustiger dan Quito en Guayaguil. Toch is het een stad met 450.000 inwoners (ongeveer zoals “het stad” nietwaar?).

 

Je ziet overal de prachtige kledij van de vrouwen in de sierra: elk dorp, elke streek heeft zijn eigen klederdracht. Een specialist weet dus direct uit welk dorp de persoon komt, door bijvoorbeeld te kijken naar de kleur van de rok.

 

In de namiddag verken ik de stad met een gids. We gaan naar een mooi uitzicht (altijd mijn favoriete bezigheid).

 

 

100% pure cacao: een belangrijk export product van Ecuador. spijtig genoeg te bitter om zo te eten

 

Daarna bezoek aan een Panama hoed-fabriek. De Panama-hoed komt helemaal niet uit Panama, maar uit Ecuador. De hoed werd echter verscheept via het Panama-kanaal, vandaar de vergissing. De hoed werd bovendien gebruikt door de arbeiders bij de aanleg van het Panama-kanaal (waarbij de arbeiders stierven als vliegen…).

 

 

 ceci ne sont pas de bonnets de panama…

 

 

En dan nog wat rondgedwaald in de stad: veel kerken en mooie, rustige pleinen met veel groen.

 

lucky luke of ultranerd?

 

 

Cuenca was ooit de op één na belangrijkste Inca-stad, na Cuzco in Peru. (Hier stopt tevens mijn kennis van de Inca-beschaving).

 

En dan nog een pint gaan pakken met de gids… Met gnocchi bolognèse en een huizenhoog stuk chocoladetaart…

 

Moe, maar tevreden vlei ik mij neer op mijn tweepersoonsbed… Met Al Pacino als drugsdealer in Carlito’s way op de TV…

zondag 15 maart: Galápagos-Cuenca

Vroeg opgestaan want vandaag neem ik afscheid van de Galápagos-eilanden en ga ik naar Cuenca, de derde belangrijkste stad van Ecuador.

 

De route: met het vliegtuig naar Guayaguil en dan 4 uur bus naar Cuenca…

 

Vandaag is ook mijn afscheid van de kust en de tropische temperaturen. Na 3 maanden zal ik de zee en de warmte toch missen…

 

 een zee-leguaan die zich opwarmt in de zon…

 

Hoewel, de warmte zal ik terug tegenkomen in het regenwoud…

 

De rest van mijn reis ga ik naar de sierra en de oriente.

 

Ecuador omvat 3 grote gebieden: oriente in het oosten (=het regenwoud), de hoogvlakte met de Andes in het centrum (met Quito en Cuenca als grootste steden) en de kuststreek in het westen (met als grootste stad Guayaguil). En natuurlijk de Galápagos eilanden, 1000 km van het vasteland.

 

In Guayaguil dus de bus genomen naar Cuenca. De bussen zijn het belangrijkste vervoersmiddel in Ecuador. Je gaat gewoon naar het busstation met alle busondernemingen en dan roepen verkopers allerlei bestemmingen: in 2 minuten heb je een ticket…

 

De rit gaat door de bergen tot in Cuenca. Na lange tijd terug mijn pull bovengehaald. De wegen in de bergen zijn slecht door de hevige regenval van de voorbije week.

 

Cuenca ligt op 2500 meter en dus is het aanpassen aan de hoogte en de temperatuur.  Ik wil immers gaan trekken in de bergen en dat betekent hoogtes tot 5000 meter of meer… Zonder acclimatisatie is dat een gevaarlijke onderneming.

 

Het hotel waar ik verblijf is meer dan zijn geld waard. Slechts 15 dollar per nacht, voor een kamer met kabel-TV, ontbijt, warm water en een terras. Als je met meerdere personen reist kan je natuurlijk goedkopere kamers vinden. Ik neem altijd een tweepersoonskamers voor mij alleen. En de tijd van de gemeenschappelijke slaapruimtes is voor mij ook voorbij: de leeftijd nietwaar…

zondag 8 maart-woensdag 12 maart: De galapagos eilanden

Zondagavond ingescheept op de Aida Maria, onze cruise voor de trip. Ik verwachtte het ergste… Tot mijn grote verbazing was de boot echt luxueus. En het eten was fantastisch: licht, met veel groenten en veel afwisseling. De eerste keer in Ecuador dat ik zo gezond eet. Normaal gezien is het veel vettiger.

Ook leuk gezelschap op de boot: 3 Ieren, 3 Engelsen, 2 Duitsers, 2 Zwitsers en 2 Israelis.

Maandag dan de eerste eilanden bezocht: ongelooflijk! Wat de galapagos-eilanden zo uniek maakt is dat de dieren geen schrik hebben. Leguanen en Zeehonden komen naar je toe en je kan ze aanraken als je wil. Volgens de parkregels mag je geen contact hebben met de dieren en moet je dan achteruitgaan. Een goede zaak want anders is het hek van de dam.

Ik moet toegeven dat alle superlatieven over de Galapagos waar zijn. Omdat de eilanden 1000 km van het vasteland liggen en ver van elkaar verwijderd zijn, heeft elk eiland een unieke fauna en flora, die je nergens anders terugvindt.

Het programma voor de boottrip was strak: om 5.30 opstaan, om 6 uur ontbijt, daarna een briefing en dan de eerste trip. Met een klein bootje bezochten we telkens een ander eiland met onze gids, die mooi californisch engels sprak.

Na elke trip was er ruimte om te zonnen op de boot, met een koffie in de hand… Daarna konden we snorkellen of was er een bezoek aan een ander eiland.

De boot vaart ‘s nachts van het ene eiland naar het andere, en dat is soms 6 uur varen… Dat maak het onmogelijk om tijdens een dagtrip sommige eilanden te bezoeken.

Woensdag, de laatste dag op de boot, was zalig… Prachtige stranden gezien met een school roggen, babyhaaien… Dan gesnorkelt tussen de haaien (een ongevaarlijke soort of course) en duizenden vissen… En daarna toen we terugvaarden naar Puerto Ayora, de hoofdstad van de Galapagoseilanden, hebben we walvissen gezien. Zeer uitzonderlijk en dus was iedereen in alle staten.

En toen we bekomen waren: dolfijnen die voor de boeg van onze boot zwommen… prachtige vissen, groot en supersnel.. Mijn lievelingsdieren!!

Kortom, de kers op de taart van een fantastische trip…

Bekijk snel de fotos op http://picasaweb.google.co.uk/thomasproost/GalapagosIslands?feat=directlink