Slecht geslapen (door de hoogte?) en om half zeven bovendien gewekt door het alarm van de TV, dat ik niet heb opgezet.
Na een snelle douche (het water is veel te warm, en dat is toch lichtjes beter dan koud water), geld afhalen, koffiekoeken kopen, zoek ik een bus richting Quito.
Na 30 minuten moet ik onderweg uitstappen voor mijn bergwandeling…
En daar sta ik dan, midden in een prachtig landschap met links van mij de Chimborazo-vulkaan. Spijtig genoeg in mist gehuld…
Met 6.257 meter de hoogste berg van Ecuador. En de berg die het verst verwijderd is van het middelpunt van de aarde, omdat de evenaar het verst van het centrum van de aarde ligt. (De Everest ligt op 28 graden noorderbreedte).
de berg die ik vandaag NIET zag
Ik wandel rustig op een halfverharde weg, en groet onderweg de landbouwers die hun koeien aan het melken zijn…
Onderweg geraak ik aan de praat met 2 meisjes die op het platteland werken: ze telen bonen, aardappelen (veel meer soorten dan in België) en doen aan veeteelt..
Ik kom in een dorpje aan waar ik meteen omringd wordt door de kinderen. Ik geraak met hen aan de praat en dan dansen ze een of andere lokale dans.
de hoogste dans die ik ooit zag: op 3800 meter
De kinderen snotteren allemaal en zien er niet echt gezond uit. Het is dan ook een hard klimaat, moeilijk bereikbaar, met veel armoede.
Een kind vraagt mij of ik rijk ben. Ik steek dan maar mijn lesje af, in België verdienen mensen meer, maar het leven is ook veel duurder. Maar eigenlijk moet ik gewoon toegeven: ja, ik ben rijk vergeleken met deze kinderen.
En dan trek ik fotos en vragen ze hoeveel mijn fototoestel kost. Ik onderschat de prijs een beetje en zeg 200 dollar. Hier bijna een maandloon…
De meeste leraars van de school komen uit Riobamba en ik vraag hen of ze met vrijwilligers werken om Engelse les te geven. Ik beloof hen dat ik aan de organisatie Yanapuma zal vragen om hen eens te bezoeken en om vrijwilligers te vinden.
Ik krijg zin om weer Engelse les te gaan geven, maar zeg toch vriendelijk nee.
De school zoekt ook nieuwe computers, en vragen of ik daarvoor geen geld heb. Ik antwoord nee en zeg hen dat het voor mij persoonlijk belangrijk is dat ze zelf de computers betalen (of toch een groot deel ervan).
Zoniet schep je afhankelijkheid van ngo’s en beseffen de mensen niet hoeveel computers kosten. En als het echt belangrijk is voor hen, kan bijvoorbeeld elke ouder 5 dollar investeren voor hun kind. Op dat punt ben ik vrij onverbiddelijk. De bedoeling van hulp is toch ook dat ze tijdelijk is en dus lijkt het mij belangrijk dat ze zelf prioriteiten bepalen en daarin zelf ook investeren.
Ik kom eens te meer tot het besluit dat investeren in goed basisonderwijs de beste manier is om uit de armoede te geraken. Op lange termijn weliswaar. Maar dan moet je leraars goed opleiden en goed betalen en daar is geen geld voor. En veel kinderen werken op het platteland om geld te verdienen… En het is dus geen eenvoudig verhaal…
enkele schoolkinderen met links een leerkracht en rechts de directeur
Blijkbaar is er een bus die vanuit dit dorpje terug naar Riobamba gaat. Ongelooflijk, op zo een slechte wegen.
Moe, maar tevreden over mijn tocht keer ik per bus samen met enkele leerkrachten terug naar Riobamba. Het was weer een onverwachte dag!
