Ik neem afscheid van Cuenca: de mooiste, properste, goedkoopste en vriendelijkste stad van Ecuador…
‘s ochtends op mijn gemak naar de busterminal, waar ik zoals gewoonlijk in 33 seconden een busreis versier naar Riobamba… 8 dollar voor 6 uur bus.
De bus is vrij leeg als we vertrekken. Rarara wat gebeurt er dan?
- de bus vertrekt niet
- de bus vertrekt gewoon
- de bus rijdt tourtjes om passagiers te ronselen…
het antwoord: diez menos siete…
de bus is nieuw en heeft dus een onzekere toekomst… vooral de ophanging krijgt het onderweg hard te verduren.
Ik bewonder de prachtige Andes landschappen, hoewel er soms een erwtensoep mist hangt.
Ik drink nauwelijks iets onderweg, omdat ik anders naar het toilet moet. Er is wel een toilet in de bus, maar de bus schokt zo dat ik niet weet of dat een betere optie is.
Uiteindelijk maak ik gebruik van de sanitaire stop van een non om ook mijn slag te slaan…
Om 4 uur in de namiddag kom ik met een leger dan lege maag aan in Riobamba. ik storm de eerste keet binnen en ben daarna een tevreden man.
Na mij gesetteld te hebben in mijn hotel, op zoek naar een goede trekking tour.
De eerste touroperator probeert mij een mountainbike tour aan te smeren die tot 5000 meter gaat. Ik zeg dat ik nog niet aangepast ben aan de hoogte, en dat wimpelt hij af door te zeggen dat mensen uit Guayaguil die tour ook gedaan hebben.
Hetzelfde als zeggen dat roken geen kwaad kan omdat sommige rokers 100 jaar worden…
Riobamba ligt op 2700 meter hoogte en ik wil eerst wat wandelen tot 4000 meter vooraleer zware hoogtes te proberen.
het blijkt verder laagseizoen te zijn zodat ik nergens een tour vind tegen een aanvaardbare prijs.
Uiteindelijk vind ik een berggids, die mij een wandeling aanraadt om te acclimatiseren. Tussen 3000 en 4000 meter. Ik ben blij dat ik gratis een goed advies krijg. En heb zin in de bergen.
‘s avonds geniet ik van een uitstekende pizza terwijl ik opnieuw naar de Copa Libertadores kijk: Boca Juniors-Guaraní…
