Vroeg opgestaan. Om 10 uur heb ik mijn vlucht van Quito naar Lago Agrio (ook bekend als Nueva Loja). Een stad in het noorden van Ecuador, in het regenwoud… Niet ver van Colombië en Peru. Een beetje onveilig omwille van drugssmokkel en de FARC…
Om 8.30 uur zit it ik al te wachten in de luchthaven… Op geen enkel scherm zie ik mijn vlucht verschijnen… Om kwart voor 10 ga ik eens horen bij de balie van TAME, de ecuadoriaanse luchtvaarmaatschappij. De man meldt mij koudweg dat de gate gesloten is, en dat ik te laat ben..
Ik meld hem droogjes dat ik al 90 minuten aan het schilderen ben en dat er niets op de schermen is verschenen en dat ik niets heb horen omroepen…
En hier komt de cl0u: blijkbaar is mijn vlucht wel verschenen op het scherm maar met als bestemming COCA, een andere stad. En met als vertrek 9.30 uur in plaats van 10 uur. Begrijpe wie begrijpe kan…
Ik vaar uit tegen de verantwoordelijke, terwijl iedereen het hoort.. hij schrikt een beetje en checkt mij in zeven haasten in… Samen met een andere passagier, een ecuadoriaan met net hetzelfde probleem…
Gelukkig haal ik dus mijn vlucht op tijd… oefff…
Na de kortste vlucht van mijn leven, een half uur of zoiets, kom ik aan in Lago Agrio.
Ook bekend omwille van de olie ontginning. Met de nadelige gevolgen voor de natuur.
Ik heb een toer geboekt, dus wacht een vrouw mij op aan de luchthaven.
Hop in de taxi en klaar voor een rit van 3 uur naar de rivier…
Tijdens de tocht passeren we boorputten, en olieraffinaderijen. Gek genoeg blijkt er niet genoeg diesel te zijn in de pompstations. Gek, want we zitten midden in een rijk oliegebied en vlakbij een raffinaderij.
Ik heb mij gewapend voor het ergste: al mijn spullen in plastik zakken. Twee hemden met lange mouwen gekocht. Tonnen muskietenverdelger, zonnecreme factor 60, verrekijker gekocht. En al hetgeen wat kapot kan gaan door de vochtigheid heb ik achtergelaten in Quito…
We komen aan bij de rivier. Onze groep bestaat uit zes personen: 1 amerikaan, 2 duitsers, 1 nederlandse, 1 ierse en mijzelf…
Onze gidsen laden alles in een smalle, ranke kano en daar gaan we dan. 4 uur in de kano op weg naar het Cuyabeno reservaat. In het regenwoud.
We varen op de prachtige cuyabeno rivier en ik geniet van het landschap. Vanop een rivier heb je meestal een prachtig uitzicht op de fauna en flora en zit je midden in het landschap.
Regelmatig komen we kleine dorpjes of hutten tegen waar we bananen in de boot laden en waar mensen in- en uitstappen..
Er zijn hier geen wegen meer, dus de enige weg is de rivier.
Ik ben blij dat ik mijn reis hier kan afsluiten. Het regenwoud is voor mij zo mystiek, zo speciaal, iets dat je niet vindt in Europa. En is daarom een van de enige dingen die ik zeker niet wil overslaan in Ecuador.
Na een lange rit duikt de kano plots in een smalle opening links van ons… Een prachtige lagune, met een aantal hutten… Dit wordt ons verblijf tot vrijdag…
Geen elektriciteit (enkel een zonnepaneel dat elektriciteit opwekt in de keuken en voor de batterijen van onze fototoestellen). De douches werken met rivierwater, dat via een dieselgenerator wordt opgepompt…
Ik ben ondertussen al gewend aan het leven zonder elektriciteit.. Kaarsen zijn gezellig en ik heb mijn geliefde petzl mee.
‘s avonds doen we onze eerste uitstap in het regenwoud. Op zoek naar insecten en spinnen enzo. Alles is hier 5 keer groter dan in Europa.. Reusachtige sprinkhanen, mieren, spinnen… Leuk. En ik heb geen schrik van de dieren.
In mijn badkamer wemelt het van de kakkerlakken. Ik kan ermee leven en ga gelukkig slapen.
