Ik word er wat sentimenteel van…

De laatste dagen in Quito nog prachtige dingen bezocht…  Samen met Paulina, een vriendin die in Quito woont..

Zaterdag de markt van Otavalo bezocht… Onderweg prachtige landschappen… Vulkanen, bergen, de sierra is zo mooi…

Poserend naast Paulina in Otavalo, in de buurt van een lama en met op de achtergrond een niet actieve vulkaan…

Zondag de kapel van Guayasamin bezocht, de bekendste schilder van Ecuador. Indrukwekkend… Zijn schilderijen zijn zo schrijnend dat mijn hart ervan bloedt…

En verder nog wat geshopt en toerist gespeeld in de Mariscal, de gringo plaats van Quito….

Ik begin Quito al wat meer te appreciëren…….

Laguna de Cuicocha, 3 km breed en 200 meter diep…

Maar heb ook wel zin om terug te keren…. En al mijn indrukken wat te verteren…..

Tot gauw!!!!!!!

zoek het dier op de foto…..

vissen op piranhas, die we nadien terugsmeten…..

prachtige kleuren…..

poserend bij een gigantische kapok boom, indrukwekkend….

de rivier, waar we altijd met onze kano op vaarden… de beste vorm van transport in de jungle waar er geen wegen zijn. 

soms zo hevige regenbuien dat enkel een poncho soelaas biedt…

gekweekte schildpadden die we terug in de river wierpen… ze zijn bedreigd omdat hun vlees zo lekker is… gelukkig doet de lokale gemeemschap zelf aan sensibilisering… zonder hulp van gringo’s!

een reusachtig spinnenweb, gemaakt door duizenden kleine spinnen

Om 8.30 uur zit it ik al te wachten in de luchthaven… Op geen enkel scherm zie ik mijn vlucht verschijnen… Om kwart voor 10 ga ik eens horen bij de balie van TAME, de ecuadoriaanse luchtvaarmaatschappij. De man meldt mij koudweg dat de gate gesloten is, en dat ik te laat ben..

Ik meld hem droogjes dat ik al 90 minuten aan het schilderen ben en dat er niets op de schermen is verschenen en dat ik niets heb horen omroepen…

En hier komt de cl0u: blijkbaar is mijn vlucht wel verschenen op het scherm maar met als bestemming COCA, een andere stad. En met als vertrek 9.30 uur in plaats van 10 uur. Begrijpe wie begrijpe kan…

Ik vaar uit tegen de verantwoordelijke, terwijl iedereen het hoort.. hij schrikt een beetje en checkt mij in zeven haasten in… Samen met een andere passagier, een ecuadoriaan met net hetzelfde probleem…

Gelukkig haal ik dus mijn vlucht op tijd… oefff…

Na de kortste vlucht van mijn leven, een half uur of zoiets, kom ik aan in Lago Agrio.

Ook bekend omwille van de olie ontginning. Met de nadelige gevolgen voor de natuur.

Ik heb een toer geboekt, dus wacht een vrouw mij op aan de luchthaven.

Hop in de taxi en klaar voor een rit van 3 uur naar de rivier…

Tijdens de tocht passeren we boorputten, en olieraffinaderijen. Gek genoeg blijkt er niet genoeg diesel te zijn in de pompstations. Gek, want we zitten midden in een rijk oliegebied en vlakbij een raffinaderij.

Ik heb mij gewapend voor het ergste: al mijn spullen in plastik zakken. Twee hemden met lange mouwen gekocht. Tonnen muskietenverdelger, zonnecreme factor 60, verrekijker gekocht. En al hetgeen wat kapot kan gaan door de vochtigheid heb ik achtergelaten in Quito…

We komen aan bij de rivier. Onze groep bestaat uit zes personen: 1 amerikaan, 2 duitsers, 1 nederlandse, 1 ierse en mijzelf…

Onze gidsen laden alles in een smalle, ranke kano en daar gaan we dan. 4 uur in de kano op weg naar het Cuyabeno reservaat. In het regenwoud.

We varen op de prachtige cuyabeno rivier en ik geniet van het landschap. Vanop een rivier heb je meestal een prachtig uitzicht op de fauna en flora en zit je midden in het landschap.

Regelmatig komen we kleine dorpjes of hutten tegen waar we bananen in de boot laden en waar mensen in- en uitstappen..

Er zijn hier geen wegen meer, dus de enige weg is de rivier.

Ik ben blij dat ik mijn reis hier kan afsluiten. Het regenwoud is voor mij zo mystiek, zo speciaal, iets dat je niet vindt in Europa. En is daarom een van de enige dingen die ik zeker niet wil overslaan in Ecuador.

Na een lange rit duikt de kano plots in een smalle opening links van ons… Een prachtige lagune, met een aantal hutten… Dit wordt ons verblijf tot vrijdag…

Geen elektriciteit (enkel een zonnepaneel dat elektriciteit opwekt in de keuken en voor de batterijen van onze fototoestellen). De douches werken met rivierwater, dat via een dieselgenerator wordt opgepompt… 

Ik ben ondertussen al gewend aan het leven zonder elektriciteit.. Kaarsen zijn gezellig en ik heb mijn geliefde petzl mee.

‘s avonds doen we onze eerste uitstap in het regenwoud. Op zoek naar insecten en spinnen enzo. Alles is hier 5 keer groter dan in Europa.. Reusachtige sprinkhanen, mieren, spinnen… Leuk. En ik heb geen schrik van de dieren.

In mijn badkamer wemelt het van de kakkerlakken. Ik kan ermee leven en ga gelukkig slapen.

We zijn met veel te veel: er is ook een groep van 18 vrouwen, hoofdzakelijk uit Denemarken.

De gidsen zijn opgefokt en hebben precies speed gesnoven (al weet ik niet hoe dat voelt).

Vandaag is het een niveau 4: moeilijker dan gisteren dus, en met weinig rustige stukken.

4 van de 8 rafters klaar voor de strijd…van links naar rechts Eleni, nerd alert, Adriana en Enrique.

Ik zit wederom links vooraan op mijn vertrouwde plek. En we oefenen op het droge…

oefenen op het droge…. in de rivier kan je je geen vergissingen veroorloven…

En dan het kolkende water in: genieten!!!!

al die willen te kapren varen, moeten mannen met baarden zijn…

Om niet in het water te vallen tijdens het roeien (je zit immers op de zijkant van de boot), moet je 1 voet stevig vasthaken onder een touw in de boot…

hier zie je onze boot gedeeltelijk verdwijnen, terwijl wij een grote golf raken…het is belangrijk om dan volle kracht voorwaarts te roeien, zoniet kantel je…

Veel te snel komen we aan op onze bestemming… Ik vond het opnieuw veel te zalig!!!

Ik heb een kater en ben moe, want ik ben te lang blijven plakken.

In de bus op weg naar de rivier waar we gaan raften, ben ik het reizen een beetje beu. Ik zit als enige gringo tussen een familie van Ecuadorianen uit Guayaguil. En ik heb geen zin om te babbelen…

Na een uur rijden maken we ons klaar om te gaan raften. De pater familias vraagt mij vanwaar ik ben.

Ik zeg dan dat ik Guayaguil meer apprecieer dan Quito. Fier als een pauw troont hij mij mee en stelt hij mij voor aan alle familie en vrienden… Dat was een goede move… En telkens zegt hij dat ik de eerste persoon ben die Guayaguil een leukere stad vind dan Quito!

Guayaguil heeft volgens mij ten onrechte een slechte naam: onveilig, vuil,..

We varen met 2 boten: 1 avontuurlijke boot waar ik in zit, samen met de pater familias, één zoon en een neef. En een iets rustigere boot.

De rivier ziet er vrij rustig uit.

Tot we eraan beginnen. Ik zit vooraan links en zie muren van water op mij afkomen. Indrukwekkend! Voor de kenners: het is een rafting niveau 3 met stukken niveau 4.

Als je in een golf van water terechtkomt, moet je hard roeien, anders heeft de boot niet genoeg kracht om door de golf te breken. En dan slaat de boot om.

En omdat ik vooraan zit, vang ik als eerste alle water op.

En dan beland ik in het water en oefenen we hoe ik terug in de boot kan geraken. Niet evident. En de gids doet ook de hele boot kantelen.

Ik vind raften zalig en geniet van de rivier!

Na 2 uur komen we moe maar vermoeid aan.

En daarna verse forel. En ik babbel honderuit met de familie… Hoe mijn humeur toch kan veranderen.

‘s ochtends slecht gezind en daarna zo een leuke dingen gedaan! Rafting is super!!!!

In de slaapzaal geraak ik aan de praat met Eleni (Zwitserland), Nikki (Duitsland), en Adriana (Roemenië).

We gaan samen iets eten en belanden opnieuw in dezelfde discotheek als gisteren. En daar kom ik Enrique, een Portugees die ik op de Galapagos ontmoette, opnieuw tegen…

Gringoland is een kleine wereld!

Morgen gaan we samen raften!!!!!!! Joepie!

<!– @page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } –>

Baños ligt op slechts 1800 meter in een vallei, met veel warmwaterbronnen, watervallen en canyons. Bovendien heeft Baños een speciaal klimaat: enerzijds het klimaat van de hoogvlakte, anderzijds het klimaat van het regenwoud.

Ik vind een leuk hotel, met een slaapzaal voor 6 personen.

‘s avonds raak ik aan de praat met wat Engelsen en Amerikanen. En gaan we op stap in het centrum…

Leuk!

Om 8.15 opgestaan om samen met Nikki naar de warmwaterbaden van Baños te gaan. ‘s ochtends is het rustiger en zijn er quasi geen gringo’s (enkel wijzelf!).

Er zijn meerdere openluchtbaden: 1 koud bad, 1 bad van bijna 50 graden en 1 bad van 40 graden. Na een vulkaanuitbarsting in 1949 droogde de warmwaterbron op. De bevolking van Baños ging daarna op processie met de maagd Maria en… de bron gaf terug warm water…

een vrouw op de markt in Latacunga…

Om 11 uur neem ik de bus naar Latacunga. Ik ga van daaruit een toer in de bergen maken, met als hoogtepunt de Quilotoa krater…

In Latacunga eet ik een bijzonder lekker middagmaal en geraak ik aan de praat met 3 Ecuadorianen. Altijd leuk…

Daarna neem ik de bus naar Tigua, in de bergen.

Het landschap is prachtig. Ik stap uit in de middle of nowhere, op zoek naar een slaapplaats (ik weet dat die er is, volgens de Lonely Planet). Ik kom terecht in een mooie gerestaureerde hoeve. En ik krijg een dure maar mooie kamer, waar ik mijn batterijen letterlijk en figuurlijk kan opladen!

Na een snelle douche (het water is veel te warm, en dat is toch lichtjes beter dan koud water), geld afhalen, koffiekoeken kopen, zoek ik een bus richting Quito.

Na 30 minuten moet ik onderweg uitstappen voor mijn bergwandeling…

En daar sta ik dan, midden in een prachtig landschap met links van mij de Chimborazo-vulkaan. Spijtig genoeg in mist gehuld…

  Met 6.257 meter de hoogste berg van Ecuador. En de berg die het verst verwijderd is van het middelpunt van de aarde, omdat de evenaar het verst van het centrum van de aarde ligt. (De Everest ligt op 28 graden noorderbreedte).

de berg die ik vandaag NIET  zag

Ik wandel rustig op een halfverharde weg, en groet onderweg de landbouwers die hun koeien aan het melken zijn…

Onderweg geraak ik aan de praat met 2 meisjes die op het platteland werken: ze telen bonen, aardappelen (veel meer soorten dan in België) en doen aan veeteelt..

Ik kom in een dorpje aan waar ik meteen omringd wordt door de kinderen. Ik geraak met hen aan de praat en dan dansen ze een of andere lokale dans.

 de hoogste dans die ik ooit zag: op 3800 meter

De kinderen snotteren allemaal en zien er niet echt gezond uit. Het is dan ook een hard klimaat, moeilijk bereikbaar, met veel armoede.

Een kind vraagt mij of ik rijk ben. Ik steek dan maar mijn lesje af, in België verdienen mensen meer, maar het leven is ook veel duurder. Maar eigenlijk moet ik gewoon toegeven: ja, ik ben rijk vergeleken met deze kinderen.

En dan trek ik fotos en vragen ze hoeveel mijn fototoestel kost. Ik onderschat de prijs een beetje en zeg 200 dollar. Hier bijna een maandloon…

De meeste leraars van de school komen uit Riobamba en ik vraag hen of ze met vrijwilligers werken om Engelse les te geven. Ik beloof hen dat ik aan de organisatie Yanapuma zal vragen om hen eens te bezoeken en om vrijwilligers te vinden.

Ik krijg zin om weer Engelse les te gaan geven, maar zeg toch vriendelijk nee.

De school zoekt ook nieuwe computers, en vragen of ik daarvoor geen geld heb. Ik antwoord nee en zeg hen dat het voor mij persoonlijk belangrijk is dat ze zelf de computers betalen (of toch een groot deel ervan).

Zoniet schep je afhankelijkheid van ngo’s en beseffen de mensen niet hoeveel computers kosten. En als het echt belangrijk is voor hen, kan bijvoorbeeld elke ouder 5 dollar investeren voor hun kind. Op dat punt ben ik vrij onverbiddelijk. De bedoeling van hulp is toch ook dat ze tijdelijk is en dus lijkt het mij belangrijk dat ze zelf prioriteiten bepalen en daarin zelf ook investeren.

Ik kom eens te meer tot het besluit dat  investeren in goed basisonderwijs de beste manier is om uit de armoede te geraken. Op lange termijn weliswaar. Maar dan moet je leraars goed opleiden en goed betalen en daar is geen geld voor. En veel kinderen werken op het platteland om geld te verdienen… En het is dus geen eenvoudig verhaal…

enkele schoolkinderen met links een leerkracht en rechts de directeur

Blijkbaar is er een bus die vanuit dit dorpje terug naar Riobamba gaat. Ongelooflijk, op zo een slechte wegen.

Moe, maar tevreden over mijn tocht keer ik per bus samen met enkele leerkrachten terug naar Riobamba. Het was weer een onverwachte dag!

‘s ochtends op mijn gemak naar de busterminal, waar ik zoals gewoonlijk in 33 seconden een busreis versier naar Riobamba… 8 dollar voor 6 uur bus.

De bus is vrij leeg als we vertrekken. Rarara wat gebeurt er dan?

1. de bus vertrekt niet
2. de bus vertrekt gewoon
3. de bus rijdt tourtjes om passagiers te ronselen…

het antwoord: diez menos siete…

de bus is nieuw en heeft dus een onzekere toekomst… vooral de ophanging krijgt het onderweg hard te verduren.

Ik bewonder de prachtige Andes landschappen, hoewel er soms een erwtensoep mist hangt.

Ik drink nauwelijks iets onderweg, omdat ik anders naar het toilet moet. Er is wel een toilet in de bus, maar de bus schokt  zo dat ik niet weet of dat een betere optie is.

Uiteindelijk maak ik gebruik van de sanitaire stop van een non om ook mijn slag te slaan…

Om 4 uur in de namiddag kom ik met een leger dan lege maag aan in Riobamba. ik storm de eerste keet binnen en ben daarna een tevreden man.

Na mij gesetteld te hebben in mijn hotel, op zoek naar een goede trekking tour.

De eerste touroperator probeert mij een mountainbike tour aan te smeren die tot 5000 meter gaat. Ik zeg dat ik nog niet aangepast ben aan de hoogte, en dat wimpelt hij af door te zeggen dat mensen uit Guayaguil die tour ook gedaan hebben. 

Hetzelfde als zeggen dat roken geen kwaad kan omdat sommige rokers 100 jaar worden…

Riobamba ligt op 2700 meter hoogte en ik wil eerst wat wandelen tot 4000 meter vooraleer zware hoogtes te proberen.

het blijkt verder laagseizoen te zijn zodat ik nergens een tour vind tegen een aanvaardbare prijs.

Uiteindelijk vind ik een berggids, die mij een wandeling aanraadt om te acclimatiseren. Tussen 3000 en 4000 meter. Ik ben blij dat ik gratis een goed advies krijg. En heb zin in de bergen.

‘s avonds geniet ik van een uitstekende pizza terwijl ik opnieuw naar de Copa Libertadores kijk: Boca Juniors-Guaraní…

Altijd leuk om in een ander land voetbal te zien. Het is een match voor de Copa Libertadores, het zuidamerikaanse equivalent van de Champions League…

Best een belangrijke match dus en om half zes begeef ik mij naar het station…

De match begint op tijd, een klein wonder hier. En gelukkig wint Cuenca vlot met 3-1… 

enkele observaties:

• technisch vaardige spelers…
• ik mis de herhalingen op tv…
• ondanks een steenkoud station, zitten er toch mensen in t-shirt
• de zuid amerikanen zijn vuriger dan Europeanen… en roepen nog heviger op scheidsrechter en spelers
• de pauze wordt gebruikt om in zeven haasten een maaltijd naar binnen te schrokken…
• overal verkopers: en dus kan je vanuit je luie stoel chips kopen… zalig..

Maar dit is nog maar de groepfase: Cuenca moet nog thuis spelen tegen het argentijnse Boca Juniors (met Riquelme) en uit tegen het Paraguayaanse Guaraní….

Morgen ga ik naar Riobamba, een paradijs  voor klimmers…